പതിയെ പതിയെ

പതിയെ പതിയെ 
ഓരോ രാത്രിയും നമ്മൾ നമ്മളല്ലാതാകുന്നു 
 ഇനിയും എത്ര എത്ര  
ഓർമ്മകൾ മാത്രം നുകരാൻ പുലരികൾ 
കാട്ടിലെ സ്റ്റൈലൻ മുള്ളുകൊണ്ട് 
എന്തേ എൻറെ വിരലുകൾ  മുറിഞ്ഞില്ല 
എന്തേ ഓര്മകള്ക്കിത്ര പച്ചപ്പ് 
ഇത്ര മാധുര്യം 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s